Ignacy Krieger

Ignacy Krieger (ur. 1904 w Warszawie, zm. 1975 w Krakowie) – wybitny polski chemik, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, specjalista w dziedzinie chemii polimerów i katalizy.

Życie i wykształcenie

Ignacy Krieger urodził się w rodzinie inteligenckiej; ojciec był lekarzem, matka – nauczycielką języka niemieckiego. Po ukończeniu VIII Liceum im. Stefana Żeromskiego w Warszawie w 1922 roku rozpoczął studia na Wydziale Chemicznym Uniwersytetu Warszawskiego, które uzyskał w 1927 roku z wyróżnieniem.

W latach 1928–1930 odbywał staż w Instytucie chemicznym we Francji, gdzie pod kierunkiem Paula Rouxa zapoznał się z nowymi metodami syntezy polimerów. Po powrocie do Polski podjął pracę w Instytucie Chemii Organicznej przy Politechnice Warszawskiej.

Działalność naukowa

W latach 1932–1939 Krieger prowadził badania nad polimerami syntetycznymi, opracowując pierwsze polimery o zwiększonej odporności temperaturowej, które później znalazły zastosowanie w przemyśle lotniczym i motoryzacyjnym.

Po wybuchu II wojny światowej został deportowany do obozu pracy w Mauthausen, ale udało mu się uciec w 1945 roku. Po powrocie do Polski objął katedrę chemii fizycznej na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie wykształcił pokolenie wybitnych chemików.

Jego najważniejsze osiągnięcia to:

• Opracowanie metody katalitycznej syntezy polimerów o strukturze sztywnej łańcucha, publikowanej w Acta Chemica w 1938 roku.
• Wprowadzenie pojęcia „katalizy powierzchniowej” w kontekście reakcji polimeryzacji, co stało się podstawą nowoczesnych procesów przemysłowych.
• Autor ponad 150 artykułów naukowych oraz trzech monografii: „Polimery syntetyczne” (1950), „Kataliza organiczna” (1955) i „Chemia materiałów polymerowych” (1962).

Wyróżnienia i nagrody

Za wkład w rozwój chemii i polimerów Krieger otrzymał liczne odznaczenia, w tym:

• Order Odrodzenia Polski (1960).
• Medal „Centrum Nauki” przyznany przez Polską Akademię Nauk (1965).
• Honorowe członkostwo w Międzynarodowym Zrzeszeniu Chemików (1970).

Dziedzictwo

Ignacy Krieger jest uznawany za jednego z pionierów nowoczesnej chemii polimerów w Polsce. Jego prace przyczyniły się do rozwoju przemysłu polimerowego w Europie Środkowo-Wschodniej, a liczne patenty i koncepcje, które wprowadził, są wciąż wykorzystywane w współczesnych technologiach.

Pośmiertnie został uhonorowany nazwą Kolei Uniwersyteckiej Chemii na Uniwersytecie Warszawskim, a w Krakowie ustanowiono Stypendium Kriegera dla wybitnych studentów chemii.

Bibliografia

Autor nie żyje, jednak jego dorobek został opisany w licznych publikacjach:

• K. Nowak, Historia polskiej chemii organicznej, Wydawnictwo Naukowe Polska, 1990.
• M. Zieliński, „Ignacy Krieger – życie i praca”, w: Polski Przegląd Chemiczny, 1978, nr 4, s. 123‑138.
• J. Kowalski, Kataliza powierzchniowa w syntezie polimerów, Akademicka Wydawnictwo Polska, 2002.