encyklopedia.space

476

Rok 476 n.e. jest uznawany za symboliczny koniec Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego i przełomowy punkt w dziejach Europy, otwierający okres wczesnego średniowiecza.

Najważniejsze wydarzenia

  • 28 września 476 roku doszło do zrzucenia ostatniego zachodnoro rzymskiego cesarza Romulusa Augustulusa przez germańskiego wodza Odoacera. Cesarz został zmuszony do abdykacji i odsunięty na emeryturę w Rzymie.
  • Po obaleniu Romulusa Augustulusa Odoacer przyjął tytuł króla Italii i uznał zwierzchność Bizancjum, co formalnie uczyniło cesarza Juliusza jedynym władcą zachodniej części dawnego imperium.
  • W wyniku tych wydarzeń Cesarskie Cesarstwo Wschodnie przejęło kontrolę nad morzem śródziemnym, a Europa Zachodnia weszła w okres przekształceń politycznych, w którym dominowały lokalne władze barbarzyńskie.

Skutki polityczne

Zdarzenia z roku 476 doprowadziły do rozbicia struktury centralnej władzy rzymskiej w zachodniej części Europy. W kolejnych dziesięcioleciach powstały liczne królewstwa barbarzyńskie, m.in. królestwo Odoacera w Italii, Królestwo Wizygotów w Hiszpanii i Królestwo Franków w Galii.

Wschodnia część imperium, znana dziś jako Bizancjum, zachowała stabilność administracyjną i militarne tradycje rzymskie, co umożliwiło jej przetrwanie aż do 1453 roku.

Kultura i religia

W roku 476 chrześcijaństwo już mocno zakorzeniło się w społeczeństwie rzymskim. Papież Syzyf (później znany jako Sylwester I) był jednym z najważniejszych przywódców kościelnych, a papieska siedziba w Rzymie zyskała coraz większy wpływ polityczny.

Wschodnie najazdy i migracje przyczyniły się do rozprzestrzeniania łacińskiego języka, który w połączeniu z lokalnymi dialektami dał początek powstaniu licznych języków romańskich, takich jak włoski czy francuski.

Zobacz także