C

„C” jest trzecią literą alfabetu łacińskiego i jedną z najczęściej występujących liter w wielu językach zachodnioeuropejskich, w tym w języku polskim. W języku polskim jest ona spółgłoską szczelinową zwartą, wymawianą podobnie jak w angielskim słowie cat.

Historia i pochodzenie

Litera wywodzi się z greckiej Γ (gamma), która z kolei została zapożyczona z fenickiego znaku gimel. W średniowieczu w alfabecie łacińskim przyjęto formę c, a w językach romańskich i germańskich przeszła procesy fonetyczne, które w języku polskim ukształtowały jej współczesną wymowę.

Fonetyka i wymowa

W polskim „c” występuje najczęściej przed samogłoskami i i y, gdzie reprezentuje dźwięk /ts/ (np. w słowie cyrk). Przed innymi samogłoskami oraz spółgłoskami litera ma wymowę /k/ (np. w słowie casa, przyjętej w wyrazach obcych).

Zapisy i kodowanie

W systemach komputerowych litera „c” posiada następujące kody:

W kodzie ASCII: 67 (duże C) i 99 (małe c).
W Unicode: U+0043 (C) i U+0063 (c).
W standardzie ISO‑8859‑2 (środkowoeuropejskim) identyczne z kodem ASCII.

Inne zastosowania

Poza rolą litery, znak „C” występuje w wielu dziedzinach jako symbol:

W chemii: symbol C oznacza węgiel.
W fizyce: stała prędkości światła w próżni oznaczana jest literą c.
W rachunku prawdopodobieństwa i statystyce: symbol C może oznaczać zbiór zdarzeń.
W informatyce: C (język programowania) – język wysokiego poziomu opracowany w latach 70. XX wieku, będący podstawą wielu współczesnych języków.

Powiązane artykuły

Więcej informacji można znaleźć w następujących artykułach: