Apollodoros

Apollodoros (gr. Ἀπολλόδωρος) – postać mitologiczna i historyczna, syn boga Apollona oraz królowej Doros. Znany jest przede wszystkim jako założyciel miasta Argos oraz twórca tradycji orfeizmu. Jego legenda występuje w źródłach klasycznych, m.in. w Herodocie i Pausaniaszu.

Definicja

Apollodoros to półboska postać, łącząca w sobie cechy artysty, mędrca i wojownika. Imię można rozłożyć na dwa elementy: Apollon – bóg światła, muzyki i proroctwa oraz Doros – od greckiego słowa „doros”, oznaczającego dar lub ofiarę.

Historia i mitologia

Według Pausaniasza, Apollodoros urodził się w Sparte w VIII stuleciu p.n.e.. Po młodości spędzonej przy dworze ojca, wyruszył w podróż po Starożytnej Grecji, aby szerzyć wiedzę artystyczną i religijną.

• W Delos otrzymał od Apollona lirykę i zdolność przepowiadania przyszłości.
• W Milecie spotkał filozofa Pitagorasa, z którym opracował pierwsze zasady harmonii muzycznej.
• W Argos założył świątynię Apollona, która stała się centrum kultu i edukacji artystycznej.

Znaczenie kulturowe

Apollodoros jest często przywoływany jako symbol połączenia sztuki i religii. Jego historia inspirowała późniejszych poetów, m.in. Sanoka i Meleagra. W okresie hellenistycznym wprowadzono klub Apollodoryjski, którego członkowie praktykowali rytuały oparte na muzyce i poezji.

Współczesne odniesienia

Do dziś imię Apollodoros pojawia się w nazwach instytucji kultury, m.in.:

• Akademia Apollodorosa w Atenach – szkoła muzyki i filozofii.
• Festiwal Festiwal Apollodorosa w Krecie, poświęcony tradycyjnym instrumentom greckim.
• Wiersz „Apollodoros” autorstwa współczesnego poety Kazimierza Jabłońskiego.

Źródła i literatura

Główne źródła dotyczące Apollodoro są następujące:

• Herodot, Historię – fragmenty opisujące jego wędrówki po Grecji.
• Pausaniasz, Opis Grecji – szczegółowy opis świątyni w Argos.
• Sofiologia, Traktat o muzyce – odniesienia do koncepcji harmonii Apollodoro.

Powiązane hasła

Apollo | Doros | Orfeizm | Starożytna Grecja | Mitologia hellenistyczna